Geplaatst op: 11-06-2011

Dan maar de broeikas verbouwen

Olivijnmijn

Het is eigenlijk merkwaardig dat emeritus-hoogleraar geochemie Olaf Schuiling uit Utrecht op het idee moest komen om olivijn in te zetten tegen het broeikaseffect. Olivijn is een van de meest voorkomende mineralen op aarde, dat wel, alleen net niet in ons land.
Olivijn bestaat uit magnesiumsilicaat, dat van nature reageert met CO2, tot bicarbonaat. In 2007 diende Schuiling zijn olivijnplan in bij de Climate Challenge: haal het gesteente op grootschalige wijze uit de aardbodem, verpulver de delfstof tot korreltjes en verspreid die over land en zee om ze te laten reageren met kooldioxyde.

200 miljard euro per jaar kost het, berekende Schuiling, om zo het overtollige kooldioxyde uit de atmosfeer te binden. Prijzig, maar het is volgens hem niet meer dan 5 cent per liter verstookte brandstof. ‘En er is voldoende voor duizenden jaren.’

Afgelopen woensdag presenteerde Schuiling tijdens een conferentie nieuwe gegevens om te bewijzen dat de verwering van olivijn voldoende snel verloopt voor het beoogde doel. Ook is hij optimistisch gestemd over de energieberekening waaraan de Universiteit Utrecht zijn plan onderwerpt. Olivijnmijnbouw vergt veel energie en veroorzaakt dus ook uitstoot van broeikasgassen, maar het saldo is ruimschoots positief.

Hoewel hij verwacht dat de tropen het meest geschikt zijn voor de uitvoering – vanwege de lage lonen en omdat de verwering van olivijn daar veel sneller verloopt dan in gematigd klimaat – is er ook in de Nederlandse bouwwereld belangstelling, heeft Schuiling gemerkt. ‘Olivijn is te verwerken in daken, muren of in de slijtlaag van wegen. Als het daaruit langzaam vrijkomt, wordt er kooldioxyde gebonden. Zo kun je groene wegen aanleggen.’